குப்பைகள் !

உலக சுற்றுச் சூழல் அச்சுறுத்தலில் முதன்மை பங்கை வகிப்பது குப்பைகள் தான். மக்கிய குப்பை, மக்காத குப்பை போடுவதற்கு ஏற்ப சென்னை மாநகரத்தில் இரண்டு தொட்டிகளை வைத்திருப்பார்கள், சிங்கையிலும் ரீசைக்கிள் குப்பைத் தொட்டிகள் எங்கும் உண்டு, குளிர்பான அலுமினிய புட்டிகள் (can) , மற்றும் தாள்களைப் போடுவதற்கென்றே தனியான தொட்டிகள் உண்டு. அதைத்தவிர ப்ளாஸ்டிக் குப்பைகளைப் போடுவதற்கென்றே தனியான தொட்டிகள் உண்டு. ப்ளாஸ்டிக் பைகளின் பயன்பாடுகளைக் குறைக்கவும் பல்வேறு நடவெடிக்கைகளை எடுத்துவருகிறார்கள். பேரங்காடிகளுக்கு வருபவர்கள் கைப்பையை உடன் எடுத்துவருவதன் மூலம் ப்ளாஸ்டிக் பை பயன்படுத்துவதை குறைத்துக் கொள்பவர்களின் எண்ணிக்கை நாளுக்கு நாள் மிகுதியாகிறது.

சென்னைப் போன்ற இந்திய நகரங்களில் ஒரு ரூபாய் தண்ணீர் பாக்கெட்டுகளால் ப்ளாஸ்டிக் குப்பை மிகுதியாகிறது. இந்த குப்பைகள் கொட்டப்படும் நிலங்களை ஒன்றும் செய்யமுடியாமல் பாழ்பட்டுவிடும், மேலும் ப்ளாஸ்டிக் பொருள்களை எரிப்பதனால் ஏற்படும் புகை சுற்றுபுரம் மற்றும் காற்றின் தூய்மைக் கேட்டையும் மிகுதியாக்கிவிடும், சென்னை போன்ற பெருநகரங்களின் தண்ணீருக்காக பயன்படுத்தப்படும் ப்ளாஸ்டிக் பாட்டில்கள் மற்றும் பாக்கெட்டுகளை தடைசெய்யாவிட்டால் தூய்மைக்கேட்டை வெகு விரைவில் அடைவது திண்ணம். முடிந்த அளவு தூயத்தண்ணீரை வீட்டில் இருந்து எடுத்துச் சென்றே அருந்தினால் ப்ளாஸ்டிக் பாட்டில்களின் எண்ணிக்கையிலான பயன்பாடு குறையும். அல்லது அவைகள் முறையாக மறுசுழற்சி செய்யப்பட வேண்டும்.

எழுதவந்தது இது அல்ல, சுற்றுப்புர சூழலுக்காக என்னால் முடிந்த ஒட்டுத்தகவல் தான் அது.

*********

நம் இந்தியர்கள் வெளிநாடுகளில் துப்புரவு பணியாளராக வேலை செய்வதை கெளரவ குறைச்சலாக நினைப்பது இல்லை. இந்தியாவைச் சுற்றியுள்ள வெளிநாடுகளின் விமானநிலையங்களில் துப்புரவு தொழிலாளராக ஒரு இந்திய பணியாளராவது இருப்பார்கள். இவர்கள் இந்தியாவில் குறிப்பிட்ட பிரிவைச் சேர்ந்தவர்கள் என்று சொல்லிவிட முடியாது. டெல்லியைத் தவிர்த்து வேறெங்கிலும் பார்பனர்கள் துப்புறவு பணி செய்வதில்லை. இந்தியாவெங்கிலும் தாழ்த்தப்பட்ட பிரிவினர்கள் பலரும், பிற்பட்டவர்களில் வெகுசிலரும் அந்த வேலையைச் செய்துவருகிறார்கள், வெளிநாட்டில் ? மிகுதியாக பிற்பட்ட வகுப்பினர்கள் கூட அந்த வேலையைச் செய்கிறார்கள்.

வெளிநாட்டு பணம் என்றால் செய்யமுடிகிறது ? உள்நாட்டில் இவர்களால் இதைச் செய்யமுடியவில்லையே ஏன் ? இந்தியாவின் பண மதிப்புத்தான் காரணமா ? இந்தியாவில் குப்பை அள்ளுபவர்களுக்கு மாதம் 20 ஆயிரம் ஊதியம் என்றால் எந்த வகுப்பினராக இருந்தாலும் சென்றுவிடுவார்களா ? வறுமை காரணமாக அந்த வேலையை பலபிரிவினரில் சிலர் அதைத் தேர்ந்தெடுக்கலாம். ஆனாலும் விருப்பத்தின் பேரில் அதைச் செய்யமாட்டாகள். இந்தியாவில் அதே வேலையை இந்தியர்கள் விருப்பத்துடன் செய்கிறார்களா ? வெளிநாடு, உள்நாடு எங்குமே இந்தியர்கள் அதை விருப்பத்துடன் செய்வதில்லை. வயிற்றுப்பாட்டுக்காகத்தான் செய்கிறார்கள். தாழ்த்தப்பட்டவர் தவிர்த்து பிற பிரிவினர்கள் வெளிநாட்டில் அதே வேலையைச் செய்யும் போது இந்தியாவில் செய்யமுடியவில்லையே ஏன் ? இதற்கு காரணம் இந்தியாவில் தொழில் அடிப்படையில் ஒருவருக்கு உயர்வு, தாழ்வும், இழிவும் கற்பிப்பது ஆகும்.

சிங்கையில் 10 ஆண்டுகளாகப் பார்க்கிறேன். இங்கு துப்புறவு பணியாளராக இருக்கும் சீன ஊழியரை அலுவலகத்தில் இருக்கும் பிறர் அலுவலக முதலாளி உட்பட எவரும் தாழ்வாக நினைப்பது இல்லை. அவர்கள் தொட்டதை நான் தொடமாட்டேன் என்று வேலையை வைத்து தாழ்வாக நினைப்பது இல்லை. குறிப்பாக எந்த ஒரு மனிதனுக்கும் கிடைக்கும் மரியாதைக் குறைவு, இழிவு இங்கு தொழில் சார்ந்ததாக இல்லை. இந்தியாவில் இருந்து வந்திருக்கும் துப்புறவு தொழிலாளர் குப்பை அள்ளுவதால் அவர்களை யாரும் அவமானப்படுத்தியது இல்லை. அது ஒரு தொழில், போதிய அளவு படிக்காததால் அந்த வேலையை வயிற்றுப்பாட்டுக்காக தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள் அவ்வளவுதான், 'இந்த வேலை இங்கு பார்த்தேன்' என்று இந்தியாவில் சொன்னாலே அவமானம் என்ற அளவுக்குத்தான் தொழிலடிப்படையில் தாழ்வு கற்பிக்கப்பட்டு, 'துபாயில கக்கூஸ் தானே...கழுவினாய் ?' என்று கேட்பதை நகைச்சுவை வசனமாக்கி (படம் : வெற்றிக் கொடிகட்டு), அதை ரசிக்கும் வண்ணம் தொழில்பற்றிய இழிவு நிலை இன்னும் 90 விழுக்காடு இந்தியர்கள் மனதில் இருக்கவே செய்கிறது.

வெளிநாட்டில் அருவெறுப்பின்றி வேலை செய்தாலும், இன்னவேலை செய்தோம் என்ற சொல்வதே, அதாவது அந்த வேலையின் செயலைவிட, வேலையின் பெயரைச் சொல்வதே அவமானம் என்று தானே செய்பவர்கள் நினைக்கவேண்டிய நிலை இருக்கிறது! வெளிநாட்டில் துப்புரவு பணியில் ஈடுபட்டிருக்கும் இந்தியர் எவரும் வெளிநாட்டினரிடம் இயல்பாக பேசுவார்கள், இந்தியர்களைக் கண்டால் அவர்களின் இயல்பு சட்டென்று தொலைந்து, தாழ்வுணர்ச்சிக்கு வந்து சோகமாகிவிடுவார்கள். பலமுறை அதனை கவனித்து இருக்கிறேன். முடிந்த அளவுக்கு அவர்களைப் பற்றி விசாரித்து இயல்பாக பேசவைக்க முயற்சிப்பேன். வயதைப் பொருத்து 'அண்ணா,/ தம்பி எந்த ஊரு நீங்கள்?, எப்போ இங்கே வந்திங்க, திருமணம் ஆகிவிட்டதா ?' என்றெல்லாம் கேட்கும் போது இயல்பாக பேச ஆரம்பித்துவிடுவார்கள்.

நம்மைப் பார்ததும் 'இந்த தொழிலைச் செய்கிறோம், அவர்கள் நம்மை இழிவாக நினைப்பார்களே' என்று மனநிலைக்குக் கொண்டு சென்று தாழ்வுணர்ச்சியில், மனம் வாடும் அளவுக்கு தொழில் முறை இழிவுகள் நம்நாட்டில் புறையோடி இருக்கிறது. வசூல்ராஜா படத்தில் தரை துடைக்கும் ஒரு பெரியவரைக் கமல் கட்டியணைக்கும் போது காட்சி என்றாலும் ஈரமுள்ள நெஞ்சினருக்கு கண்களில் ஓரத்தில் ஈரம் சுரக்கும்.

எந்த வேலையும் இழிவு அல்ல, உழைக்க மறுத்தும், குறுக்குவழியைத் தேர்ந்தெடுத்தும், அடுத்தவன் உழைப்பை சுரண்டி வாழ்வதைவிட துப்புரவு பணி தாழ்வானது அல்ல. குறிப்பிட்ட தொழில் இழிவென்றால் அதே தொழிலை எவரும் செய்ய முன்வராத போது, அந்த வேலைக்கு மாதம் கோடி ரூபாய் சம்பளம் நிர்ணயம் செய்தால், உயர்கல்வி படித்தவன் கூட அந்த வேலையைத்தான் தேர்ந்தெடுப்பான். எந்த ஒரு தொழிலையும் தாழ்வாக நினைப்பவர்கள் தான் குப்பைகள்.