நான் தான் இராமன் பேசுகிறேன்...

அன்புள்ள பக்த கோடிகளே, இலங்கையில் இருந்து நான் திரும்பியதும் மூழ்கடித்து, இன்று இல்லாத பாலத்தை இருப்பதாகச் சொல்லிக் கொண்டு என் செயலுக்கு களங்கம் கற்பிக்கிறீர்கள், இராமனால் மூழ்கடித்து அழிக்கப்பட்ட பாலம் இன்றும் இருப்பதாகச் சொல்வது என்னை கேவலப்படுத்துவது தானே ?

நான் கடவுளா ? நான் கடவுளே இல்லை, நான் மனிதன், மனித அவதாரம், மனிதனைப் போலவே குழந்தை பெற்றுக் கொண்டவன், மனிதர்களைப் போலவே மனைவியை சந்தேகப்பட்டவன், மனிதனைப் போலவே அடுத்தவன் சொத்துக்கு ஆசைப்படுபவன், அது என்ன என்று கேட்கிறீர்களா ? என் அப்பா தசரதர் கொடுத்த வரம் படி எனது தம்பி தானே பட்டத்து இளவரசனாக இருக்க முடியும் ? அதற்கு ஆசைப்பட்ட எனது தாய் கோசலையும், அதை ஆமோதித்து 14 ஆண்டுகள் கழித்தாவது அதனை பெற்றுக் கொள்கிறேன் என்று வனவாசம் போன நான் சாதாரண மனிதன் தானே ?

ஆசைப்பட்டேன் என்ற வெளிப்படையாக என்னிடம் சொல்லி மையல் கொண்ட சூர்பனகை என்ற பெண்ணை நான் மூக்கறுத்தேன், நான் செய்த அந்த தவறினாலேயே இராவணன் என் மனைவியை கவர்ந்து சென்றான். வெறும் மனிதனான என்னால் வாலியுடன் போர் செய்ய முடியுமா ? அதனால் தான் அவனை மறைந்திருந்து கொண்டேன், நான் கடவுள் என்றால் அவனை எளிதாக கொன்று இருக்க முடியும், அகலிகைக்கு காலடியால் சாபவிமோசனம் கிடைக்க காரணமாகச் சொல்லப்பட்ட நான் வாலியை வீழ்த்துவது எளிதாக இருந்திருக்காது.

தாடகை, சூர்பனகை என்ற பெண்ணைத்தான் வஞ்சித்து இருக்கிறேன் என்று நினைத்துவிடாதீர்கள், என்னுடன் பிறந்த பாவத்திற்காகவே என் தம்பி இலக்குவன் தன் மனைவியை பிரிந்து காட்டில் காய்ந்து கொண்டிருந்தான், அதனை அனுமதித்த நான் மனிதர்களைப் போலவே சுயநலக்காரன் தானே ? என் பேராசையின் மீதான வெறுப்பில் என் செருப்பே பரவாயில்லை என்னும் நிலைக்கு என் தம்பி பரதன் சென்றுவிட்டான்

இராவணன் செய்த தவறுக்காக (மூக்கறுப்பால் தூண்டியது நான் தான்) இலங்கையையே அந்த காலத்து கண்ணகியாக அனுமாரை வைத்து தீக்கிரையாக்கினேன்.

நான் பிறந்ததால் எதாவது நன்மை இருக்கிறதா ? என்று பார்த்தேன், மதக்கலவரங்களை 20 ஆம் நூற்றாண்டில் தோற்றுவித்ததையும், என் பெயரைச் சொல்லி சேது திட்டம் நிறுத்தப்பட்டதையும், பாபர் மசூதி இடிக்கப்பட்டதையும், தவிர்த்து ஒன்றுமே இல்லை. என் நிலை எவருக்கும் வரக் கூடாது, என் கதையும் எவருக்கும் சொல்லப்படக் கூடாது.

என் மனைவி சீதை "சந்தேகபுத்திகாரனான உன்னுடன் இருப்பதை விட என் தாய் பூமாதேவியிடமே செல்கிறேன்", துப்பாத குறையாக சொல்லிவிட்டு சென்றுவிட்டாள் . முதன் முதலில் தாய்வீட்டுக்கு பெண்கள் கோவித்துக் கொண்டு போகும் பழக்கமே என்னால் தான் ஏற்பட்டதோ என்றும் கூட நினைக்கிறேன்.

நான் ஏகப்பத்தினி விரதன் என்று கம்பர் தமிழில் எழுதும் போது சொல்லிவிட்டார், அதே கதையை வால்மிகி எழுதும் போது என்னிடம் குறை காணவில்லை.

நான் பிறக்கமலே இருந்திருக்கலாம், சாதாரண மனிதனாக இருந்த என்னை கடவுள் நிலைக்கு உயர்த்தியதையும் என்னை வைத்து அரசியல் செய்யப்படுவதும் எனக்கு மேலும் பாவம் சேர்ப்பதாகவே உள்ளது.

நான் பிறந்ததிலிருந்து மறையும் வரை என்னுடன் இருந்தவர்கள் துன்பத்தை மட்டுமே அனுபவித்தார்கள், வரிசையாக சொல்லலாம், எனது தாய்மார்கள், தந்தை, தம்பிகள், என் மனைவி, இராவணன், அவன் தம்பிகள் எவரும் மகிழ்வாக இருந்ததே இல்லை. அனுமான் கூட என்னுடன் இருந்ததால் திருமண வாழ்கையே வேண்டாம் என்று தனியாளாக இன்றும் இருக்கிறான்.

என் கதை என்னவிதமான பாடம் என்று தெரியவில்லை, என்னைச் சேர்ந்தவர்கள், சார்ந்தவர்கள், போற்றியவர்கள் எல்லோரும் துன்பத்தையே அனுபவத்திருக்கிறார்கள். இதையெல்லாம் பொருத்திப் பார்க்கும் போதுதான், என்னை வைத்து செய்யப்படும் அரசியலும், அதனால் பலர் இறப்பதும் கூட என்னால் ஏற்படும் துன்பமாகவே மாறுகிறது என நினைக்கிறேன்

என்னை வைத்து அரசியல் செய்வதை நிறுத்திவிடுங்கள், எனக்கு மேலும் பாவத்தை சேர்த்து 'மீனிலும் தாழ்ந்தவனாக' (நன்றி: ஜயராமன் சார்) இன்னொருமுறை பிறக்க வைக்காதீர்கள். போதும் நான் பட்டதும், என்னால் நீங்கள் பட்டதும்.

இப்படிக்கு,
ஸ்ரீஇராமன்
தற்பொழுது எங்கிருக்கிறேன் என்று தெரியவில்லை

பிகு : இந்த இடுகைக்கும் லக்கியின் இந்த இடுகைக்கும், டிபிசிடியின் இந்த இடுகைக்கும் யாதொரு தொடர்பும் இல்லை.