பாண்டிபஜார் கடை(சிறுகதை)

பொம்பளைங்க சமாச்சார மெல்லாம் எனக்கு சரிப்பட்டு வராது என்று நன்கு தெரிந்தும் மனைவியின் நச்சரிப்பு தாங்க முடியவில்லை. பொறந்தாலும் ஆம்பளையாக பொறக்க கூடாது ... அப்படி பொறந்து விட்டால் கல்யாணம் கட்டிக்க கூடாது ... என்று இந்த மாதிரி சந்தர்பங்களில் நினைப்பேன் ... இந்த பொருளை யெல்லாம் ஒரு மனைவி கனவனிடம் கேட்டு வாங்கி வரச் சொல்வது சரியா ?

காப்பியை நீட்டிக் கொண்டே ...

"என்னங்க ... போனதடவை வாங்கிட்டு வந்திங்களே ... இங்க பாருங்க ... ஒரு அதுக்குள்ள தையல் விட்டு போச்சி"

கையில் எடுத்துக் கொண்டு வந்து காட்டினாள்

"ஏன்டி ... காப்பி குடிக்கும் போது .... காலையில் ... இது முகத்தில் தான் நான் விழிச்சிட்டு போகனுமா ?"

"காலையில் தானே வெளியில் செல்கிறீர்கள்... இப்ப காட்டாமல் வேற எப்ப காட்டுவது"

"உனக்கு நான் ... என்ன தான் பாத்து பாத்து வாங்கிட்டு வந்தாலும் ... சரியா இருக்காது"

"இவ்வளவு நாளா நீங்களும் பாத்துகிட்டு தானே இருக்கிங்க ... சைஸ் கரக்டா பாத்து வாங்கி வரக்கூடாதா ?"

"இதெல்லாம் ... பாத்துதான் வாங்கி வர முடியும் ... போட்டுப் பாத்து வாங்கிட்டு வர்ர சமாச்சாரமா ? ... கடைக்காரன் சிரிக்க மாட்டானா ?"

"நீங்கள் சொவதும் சரிதான்"

"தெரியுதுல்ல ... நான் என்ன செய்யமுடியும் ?"

"இது தான் எடுப்பா இருக்கு... அழுத்தி பார்த்து இது தான் மென்மையா இருக்குன்னு ... போடுகிறபோது பக்கத்தில் நின்னுகிட்டு சொல்றிங்க ..."

"போடுகிற போது தானே சொல்ல முடியும்... அதுக்குன்னு டைம் ஒதுக்கி தொட்டுப் பார்த்தா சொல்ல முடியும் ?"

"நீங்க சொல்றதும் சரிதான் ... நானே போய் வாங்கிட்டு வருவது தான் எனக்கு எப்பவும் சரியாக இருக்கு ..."

"ஆமாம் நீ ... பாத்து வாங்கிட்டு வருவதெல்லாம் சரியாதான் இருக்கு, அதுனால இந்த விசயத்துல ... "

"கண்ணாலேயே அளவெடுக்க தெரியும்னு மட்டும் பீற்றிக் கொள்வீர்கள்.. போன தடவை வாங்கி வந்து ரொம்ப லூசாக ... போங்க ... அத போட்டுக்கிட்டு ... எல்லோரும் திரும்பி பார்த்து அசிங்கமாக ஆகிவிட்டது ... அதுக்கு முன்னால வாங்கிட்டு வந்தது ... ரொம்ப இறுக்கம் ... புண்ணாக்கிடுச்சி ... நான் காமிச்சேன் ... நீங்க பார்த்திங்கல்ல ..."

"அதுக்கு தான் மருந்து போட்டு நல்லா தடவி விட்டேனே ... இன்னுமா ... சரியாகலே கொஞ்சம் காட்டு பாப்போம்"

"ஒரு ஆம்பளைக்கிட்ட ... எப்பப்ப பாத்தாலும் ... காட்ரதுன்னா ... போங்க எனக்கு கூச்சமாக இருக்கு"

"என்கிட்ட என்ன கூச்சம் வேண்டி கிடக்கு ... புண்ணு இன்னும் இருக்க இல்லையான்னு பாத்தா தானே தெரியும் ... நான் பார்க்காததா ... இல்லை நீ காட்டாததா ? "

"நான் சீரியசா சொல்றேன் ....நாளைக்கு ஒரு பங்சனுக்கு போகவேண்டி இருக்கு ... இருக்கிறது எல்லாமே ... சரியில்லைங்க ... வேற வழியில்லாமல் தான் உங்ககிட்ட சொல்கிறேன் ... புரிஞ்சிக்குங்க"

"இப்ப என்ன தான் நான் செய்யனும் ... ?"

"எங்கிட்ட கல்யாணம் ஆன புதுசில் வாங்கினதுல ஒன்னு பத்திரமா இருக்கு ... பழசாக இருந்தாலும் அது ஒன்னு தான் எனக்கு சரியான அளவா இருக்கு ... அதை எடுத்துட்டு போங்க"
"கர்மம் கர்மம் ... பழசை தூக்கிட்டுப் போய் ... எப்படி கடைக்காரனிடம் கேட்பது... ?"

"எத்தனையோ பேர் வாங்குறத நான் பாத்திருக்கேன் ... இரண்டும் அளவு சரியாக இருக்கனும் ... சரியா பாத்து வாங்குங்க ...பாக்குறப்ப ஒரே மாதிரி தான் இருக்கும் ... போடுகிற போதுதான் சரியா இருக்கா இல்லையான்னு தெரியும் ... கோட்டை விட்டுடாதிங்க "

"அவசியமா... நானே தான் வாங்கிட்டு வரனுமா ?"

"என்னங்க பண்ணுறது ... எனக்கு அவசியம் நாளைக்கு வேண்டும்"

"சரி அதை எடுத்து பையில போட்டுக் கொடு ... எப்போதும் வாங்குற கடையிலேயே வாங்கிட்டு வந்துடவா?"

"வேண்டாங்க ... அது சரியில்லை ... பாண்டி பஜாரில் ... பக்கத்தில் நாயுடுகால்"

"போதும் இதுக்கு மேல சொல்லாதே ... இடம் நல்லா தெரியும் ... நிறைய தடவை பாத்திருக்கேன் ..."

என்று மனைவியின் அன்புக் கட்டளையை ஏற்றுக் கொண்டு ... அலுவலகம் சென்ற நான் ... அலுவலகம் முடிந்ததும் கிளம்பி பாண்டிபஜாருக்கு சென்று நாயுடுகால் பக்கத்தில் உள்ள பாட்டா கடைக்குள் நுழைந்தேன்.