நீயும் நானும்

எனக்கு நினைவு தெரிந்த நாள் முதல்
உன்னை எனக்கு தெரியும்.

என்னைப் போல்தான் நீயும் இருக்கிறாய்
என்பதால் உன்னை எனக்கு பிடிக்கும்

அறுபடைவீடுகொண்ட பணக்கார நண்பனாய்
உன்னை நினைத்து உவகைகொண்டேன்

நீ இருக்கும் இடமெல்லாம் உன்னைத்
தேடி தேடி நான் அடைந்தேன்

தமிழுக்கு தெய்வம் என்று போற்றிய
உன்புகழில் நானும் குளிர்காய்ந்தேன்

என்னைப் போலவே நீ இருப்பதால்
நம் இருவருக்கும் நல்ல ஒற்றுமை என்றிருந்தேன்

உன்னையும் விட்டு என்னால் விலகமுடியும்
என்று ஒருநாளும் நினைத்ததில்லை

ஒருநாள் தான் தெரிந்தது உன்னைப் 'பற்றிய
நூலிழை' வேறுபாடு உனக்கும் எனக்கும் இருந்தது

உன்னை 'இடையில் பற்றிய நூலிலை'
என்னிடம் நீ நெருங்குவதிலிருந்து தடுக்கிறது.

பிறகு நான் எப்படி நம் இருவரும், தெரிந்தே
ஒன்றென்று பொய்யாக எண்ண முடியும் ?

உன் உருவத்தை என் உள்ளத்திலிருந்து
உடைத்தெரிந்து அருவத்தை மட்டும் வைத்துக்கொண்டேன்

அதுவும் நீ என்னோடு எனக்குமுன் பிறந்தவன்
என்னைச் சேர்ந்தவன் என்பதற்காகத் தான்

நீ என்றாவது என்னை காண ஆவல் கொண்டால்
புற அடையாளங்களை, 'நூலிலை' வேறுபாட்டையும்
துறந்து விட்டுவா.

அதுவரை உன்மேல் கோபமாக ஏதோ ஒருமலைக்
குன்றில் உன்னை எண்ணி அமர்ந்திருப்பேன்