பெசன்ட்நகர் பெத்த பெருமாள் !

சீனப்புத்தாண்டு (கட்டாய) ஒரு வார விடுமுறையை முன்னிட்டு தமிழகம் சென்று வந்ததால் சரிவர பதிவு கடை போட முடியாமல் போயிற்று. அதைவிட நேரம் பயனுள்ள வகையில் கழிந்ததை நினைத்தால் நினைவோடையில் மகிழ்வுப் பூக்களாக நெருங்கிய சில பதிவுலக நண்பர்களின்
முகம் வந்து போகிறது. செய்திகளைப் படிப்பதற்குக் கூட நேரமின்மையாகிப் போனலும், முத்துக்குமார், நாகேஷ் இறப்புகள் ஊடகங்களைத் தாண்டிய செய்திகளாக காதில் விழுந்தன.

*****

திரு இராதா கிருஷ்ணன் ஐயாவுக்கும் எனக்குமான நட்புகள் வெறும் பின்னூட்டங்கள் வழியாகவும், ஒரு சில குறும் மின் அஞ்சலாக தொடர்ந்தது, முன்பே ஒரு மின் அஞ்சலில், 'சென்னை வந்தால் காஞ்சனா அம்மா கையால் எங்கள் வீட்டில் ஒருவேளை உணவுக்கு வந்துவிடுங்கள்' என்று சொல்லி இருந்தார். தமிழ் மேடை நாடகங்களை நடத்தி வந்தவர், நடந்திக் கொண்டு இருப்பவர் என்று அவரைப் பற்றி அறிந்ததால், அவரை ஒருமுறையாவது சந்திக்கவேண்டும் என்ற எண்ணம் ஏற்பட்டு இருந்தது, இந்த முறை சென்னை சென்றால் பார்த்துவரவேண்டும் என்றே எண்ணி இருந்தேன். தேதியைச் சொல்லியதும் 'வாகனம் அனுப்பி வைக்கவா, விமான நிலையத்துக்கே வந்துவிடவா?' என்று கேட்டார், 'அதெல்லாம் வேண்டாம்...நான் சென்னை வந்ததும் போன் போடுகிறேன்...உங்க(ள்) வீட்டில் வந்து உங்களைப் பார்க்கிறேன்' என்று சொல்லி இருந்தேன்.

சென்னை சென்ற அன்று அவரது தொலைபேசி எண் தனியே எழுதி வைக்க மறந்துவிட்டேன். அன்றைய அலைச்சலில் மாலை வரை கணனி பக்கம் போக முடியவில்லை, அதன் பிறகு மாலை நான்கு மணி வாக்கில் இணைய மையத்திற்குச் சென்று மின் அஞ்சலில் அவரது தொலைபேசி எண்ணை தேடி எடுத்து 'நாளை மதியம் வருகிறேன்' என்று சொன்னேன். 'கோவி....உங்களிடமிருந்து போன் வரும் வரும்னு இவர் காலையில் இருந்தே எதிர்பார்த்து இருந்தார்...நீங்களே போன் பண்ணுகிறேன் என்று சொல்லி இருந்தீர்களாம், அதனால் தொந்தரவு செய்ய வேண்டாம் என்று காத்திருந்ததர்' என்று காஞ்சனா அம்மா தொலைபேசியில் தெரிவித்தார்.

மறுநாளும் கொஞ்சம் அலைச்சல், முந்தைய நாள் அரக்கோணம் வரை சென்று நண்பர் ஒருவரின் இரட்டை குழந்தைகளைப் பார்த்துவிட்டு, அங்கேயே தங்கிவிட்டு, அந்த குழந்தைகளுக்கு மறுநாள் தடுப்பூசி போடவேண்டி இருந்ததால், நண்பர் இல்லத்தினருடன் சேர்ந்து சென்னைக்கு வர நன்பகல் மணி 2 ஆகிவிட்டது. பின்பு அவரின் மகிழுந்திலேயே, பெசண்ட் நகர் சென்று சற்று திணறி முகவரியை கேட்டறிந்து இராதா கிருஷ்ணன் ஐயா இல்லத்தின் அருகில் மகிழுந்தை நிறுத்திவிட்டு இறங்க, எதிர்கொண்டு வீட்டுக்குள் அழைத்துச் சென்றார். இராதாகிருஷ்ணன் ஐயா - காஞ்சனா அம்மா இருவரும் சேர்ந்து வரவேற்புக் கொடுத்தனர். சிறிது நேரம் பேசிய பிறகு சுமார் மூன்று மணி அளவில் உணவருந்த அழைத்தார்கள், 'இன்னுமா சாப்பிடாமல் இருக்கிங்க ?' கேட்டேன். 'கோவிக்காக சில மணி நேர உண்ணாவிரதம் ..தப்பு இல்லையே ?' என்றார். நெகிழ்வாக இருந்தது. அவர்கள் பயன்படுத்தும் தட்டுகளிலேயே உணவை பரிமாரினார்கள். மிகச் சிலரே தங்கள் பயன்படுத்தும் தட்டில் உறவினர் அல்லாதவர்களுக்கும் உணவை பரிமாறுவது வழக்கம்.
பெரும்பாலும் மூன்றாம் மனிதர்கள் என்ன சாதி என்று அறியாததால் பலர் வாழை இலை அல்லது பைபர் தட்டுகளில் தான் உணவு பரிமாறுவார்கள். இராதாகிருஷ்ணன் ஐயாவின் இல்லத்தினர் மனிதர்களை உயர்வாக மதிப்பவர்கள் என்று புரிந்தது. மிக்க மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.

இனிப்பு தேங்காய் போளியில் ஆரம்பித்து அறுசுவை உணவு, திகட்டும் அளவுக்கு உணவு. பாயாசத்தில் முடிந்தது. காஞ்சனா அம்மாவின் கைவண்ணம் பாராட்டியே ஆகவேண்டும். காஞ்சனா அம்மா வலைப்பதிவிலும் சமையல் குறிப்புகள் எழுதி வருவதால் அவரது சமையல் சுவை பற்றி சொல்லத் தேவை இல்லை. எதையும் மீதம் வைக்காமல் தின்றேன். என்னோடு வந்த நண்பருக்கும் அன்று நல்ல விருந்து, 'நானும் பதிவு எழுதினால், இதெல்லாம் கிடைக்கும்...' என்று என்னிடம் தெரிவித்தார்.

பிறகு ஐயாவும், அம்மாவும் சிறிது நேரம் பேசிக் கொண்டு இருந்தனர். அடிக்கடி அமெரிக்கா சென்று ஒரே மகளின் குழந்தைகளைப் பார்த்துவருவதாக தெரிவித்தார்கள். அதைத் தவிர நாடகங்களை இன்னும் நடத்திவருவதாகச் சொன்னார். அன்று மாலை கிழக்கு பதிப்பகத்தில் வலைப்பதிவாளர்கள் சந்திப்பு இருந்ததால் சுமார் மாலை 4 மணி அளவில் அவர்களிடம் ஆசி பெற்றுக் கொண்டு கிளம்ப, என் மகளுக்கு நல்லதொரு நினைவு பரிசினை வழங்கினார். 'மாலை பதிவர் சந்திப்புக்கு வந்துவிடுங்கள்' என்று அழைப்பு விடுத்தேன். 'நீங்க சொல்லிட்டிங்கல்ல...வந்துவிடுகிறேன்' என்றார். எனக்கு அவர் இவ்வளவு மதிப்பு கொடுப்பது எனக்கே கூச்சமாக இருந்தது. வங்கியில் பெரிய பதவியில் இருந்து விருப்ப ஓய்வு பெற்றவர்கள். நாடகத்துறையில் பிரபலங்களிடம் நல்ல நட்பு வைத்திருப்பவர். வலைப்பதிவு வழியாக மட்டுமே அறிந்த என்மேல் இந்த அளவுக்கு அன்பு செலுத்துவதற்கு எப்படி நன்றி சொல்வது என்றே திகைத்தேன். அடுத்த வாரம் திங்கள் கிழமை மீண்டும் சென்னை வருவேன், அப்பொழுது மீண்டும் சந்திப்போம்' என்று விடைபெற்றேன். பதிவர் சந்திப்புக்கு மாலை 6 மணி அளவில் வந்தார்.

*******

நேற்று நள்ளிரவு 12:45 மணிக்கு சிங்கை செல்வதற்கு முடிவு செய்திருந்த நாள். திங்கள் கிழமையே சென்னை வந்துவிட்டேன். 'கோவி......வர்றிங்களா.....பார்ப்போம்' என்று காலையில் தொலைபேசி அழைத்தார். சிங்கை புறப்படும் முன் முதல் நாள் பெசன்ட் நகர் கடற்கரையில் அவருடன் அமர்ந்து பேசவேண்டும் என்று நினைத்திருந்தேன். எனவே அவர் அழைத்ததும், 'நாளை வருகிறேன் ஐயா' என்று சொல்லிவிட்டேன். அதே போல் நேற்று மாலை தொலைபேசியில் தெரிவித்துவிட்டு, நேற்று மாலை 5:30 மணி அளவில் அதே நண்பருடன் அவர் குறிப்பிட்ட (பெசன்ட் நகர் காரைக்குடி செட்டிநாடு) இடத்திற்கு சென்ற போது நின்று கொண்டு இருந்தார். அவரையும் அழைத்துக் கொண்டு எலியட்ஸ் பீச் எனப்படும் பெசன்ட் நகர் கடற்கரையை அடைந்தோம்.
அங்கே மகிழுந்தை நிறுத்திவிட்டு, மூவருமாக நடக்க, எனது நண்பர் துப்பாக்கி சுட ஆவல் கொண்டார். 10க்கு 8 சரியாக சுட்டார். 'முல்லைத் தீவுக்குப் போனால், தமிழர்களுக்கு உதவியாக இருக்கும்' என்றேன். அதன் பிறகு கடலுக்கு சற்று அருகில் மணலில் அமர்ந்தோம். சூரியன் செம்மஞ்சள் நிறத்தில் மறைந்து கொண்டு இருந்தது.
பேசிக் கொண்டு இருந்ததில் எழுந்து செல்லவே மனதில்லை, அன்று நான் புறப்படவேண்டும் என்பதால் 6:45 க்கு அவ்விடத்தை விட்டு மாதா கோவில் அருகில் இருக்கும் முருகன் இட்லி கடைக்கு அழைத்துச் சென்றார். இட்லி, வடை, தோசை, காஃபி என சொல்லி சாப்பிட்டோம், உணவுக்கான கட்டணத்தை வம்படியாக அவரே செலுத்தினார். பிறகு நெகிழ்ச்சியான ஒரு அணைப்புடன் அவரிடமிருந்து விடைபெற்றேன்.

*****

நான் யார், அவர் யார்...சொந்தமில்லை, சாதிக் காரர்களும் இல்லை, ஒத்த வயதுமில்லை, நெடுநாள் நட்புமில்லை, எழுத்தின் வழியாக அறிந்து கொண்டு, எங்களுக்குள் ஏற்பட்ட உணர்வு பூர்வமான அன்பு ....'என்னை வா...போ...ன்னு ஒருமையிலேயே கூப்பிடுங்க...சித்தப்பான்'னு தொண்டையில் நின்ற சொல்லை சொல்லாமலேயே வந்துவிட்டேன் என்பதை நினைக்கையில் வருத்தமாக இருக்கிறது.

பிகு: மற்றவர்களைப் பற்றி அடுத்து அடுத்து...வரும்.