கடந்து போன வாழ்க்கை மனநிறைவானதா ?

ஞாயிற்றுக்கிழமை வாரத்துக்கு தேவையான காய்கறிகளை வாங்க சிங்கை 'குட்டி இந்தியாவுக்கு'ச் செல்வது வழக்கம், ஞாயிற்றுக்கிழமையில் பச்சைமாறாக் காய்கறிகள் (fresh veg) அன்று வரும், மேலும் தமிழகத்திலிருந்து கட்டுமானத்துறைக்கு வேலைக்கு வந்திருக்கும் தொழிலாளர்கள் எல்லோரும் அன்று தான் அங்கு கூடுவார்கள். அவர்களைப் பார்க்கும் போது தமிழகமே அங்கிருப்பது / தமிழகத்தில் இருப்பது போன்ற மகிழ்ச்சி எனக்கு கிடைக்கும், கூட்ட நெரிசலில் செல்வது கடினம் என்றாலும் அது ஒருவித மகிழ்ச்சி தான்.வீட்டுக்கு வரும் போது காய்கறி பைகள் இருக்கும் எனவே பொது போக்குவரத்து வாகனங்களில் செல்லாமல் வாடகை வண்டியில் (டாக்சியில்) வருவேன். தற்போது மீட்டர் கட்டணம் (35 விழுக்காடு வரை) ஏறி இருப்பதால் டாக்சியில் ஏறும் போது மீட்டர் ஏற ஏற எனக்கும் டிக் டிக் அதிகமாகும். :) பொது போக்குவரத்து பேருந்து அல்லது ரயிலில் வீட்டுக்குச் செல்ல 1 மணி நேரமாகும், டாக்சி என்றால் 30 நிமிடத்தில் சென்றுவிடலாம். மறுநாள் திங்கள் வழக்கம் போல் வேலைக்குச் செல்ல வேண்டி இருப்பதால் சோர்வான பயணத்தை தவிர்க்க டாக்சியில் தான் செல்வேன்.

நான் டாக்சியில் ஏறினால் பகல் பொழுதாக இருந்தால் அங்கு வாங்கி வந்த நக்கீரன் புத்தகத்தைப் புறட்டுவேன். மாலை 7 மணிக்கு மேல் என்றால் போதிய வெளிச்சமின்மையால் டாக்சியுனுள் புத்தகம் படிக்க முடியாது. எந்த நேரமாக இருந்தாலும் டாக்சி ஓட்டுனர் பேச்சுக் கொடுத்தால் சுவையார்வமாக பேசிக் கொண்டு வருவேன். இன்று ஒரு 60 வயது சீன பெரியவரின் டாக்சி கிடைத்தது.

பொதுவாக் ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் குட்டி இந்தியாவழியாக செல்ல டாக்சி ஓட்டுனர் அல்லாத சீனர்கள் தவிர்பர். அதையும் மீறி அந்த பகுதிவழியாக செல்ல முகம் சுழிப்பர், காரணம் எண்ணமுடியாத தலைகள், சாலையில் திடிரென்று குறுக்கே ஓடுபவர்கள் என சாலை நெரிசலாக இருக்கும். வாகனம் ஓட்டுபவர்களுக்கு திறன் இல்லை என்றால் விபத்து ஏற்படும் அளவுக்கு குறுக்கே ஓடுவார்கள். அது தவிர அங்கு கூடியிருக்கும் தொழிலாளர்கள் பஞ்சம் பிழைக்க வந்ததாகவே நினைத்திருப்பதால் உயர்மனப்பாண்மையில் இருப்பவர்கள் அந்த வழியை புறக்கணிப்பர்.

டாக்சி ஓட்டுனரிடம் கேட்டேன்,'இந்த கூட்டத்தைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்.'

'அவர்களுக்கு ஞாயிற்றுக் கிழமை விட்டால் இங்கே வருவதற்கான வாய்ப்பு இல்லை, அன்றுதான் வங்கிகள் மூலம் பணம் அனுப்புவார்கள், நண்பர்களை சந்திப்பார்கள் இது தவிர்க்க முடியாது, ஆனால் சாலையை கடக்கும் முன் தங்கள் உயிருக்கும் மதிப்புக் கொடுக்கலாம்' என்றார்

அவர் சரியாகத்தான் புரிந்து வைத்திருக்கிறார். அங்குவருபவர்களுக்கு ஞாயிற்றுக் கிழமைதான் வெளியில் செல்லவே அனுமதி கிடைக்கும், அதனால் ஒருவாரத்துக்கு தேவையானதை வாங்கிச் செல்வார்கள், நண்பர்களுடன் மகிழ்வுடன் இருப்பார்கள். இதை பலர் புரிந்து கொள்ளாமல் ஏன் இங்கே இவ்வளவு கூட்டம் என்பது போல் முகம் சுழிப்பார்கள். அதைப் புரிந்து வைத்திருந்த அந்த பெரியவரிடம் மரியாதை வந்தது.

பிறகு, அவரது மகன்கள் பிஹெச்டி வரை படித்திருப்பதைப் பற்றி பெருமையாக சொன்னார்.

"நீங்கள் ஏன் டாக்சி ஓட்டி கஷ்டப்படுக்கிறீர்கள், உங்கள் மகன்கள் உங்களுக்கு உதவ வில்லையா ?"

"எனக்கு 60 வயது ஆகின்றது, என்னால் வேலை செய்யும் முடியும் வரை செய்வேன், இல்லையென்றால் முடியவில்லை உதவுங்கள் என்று கேட்பேன்" என்றார்

"சிங்கை கல்சர் படி, வாரிசுகள் வேலைக்குச் சென்றதும் பெற்றோர்களுக்கு உதவுகிறார்களா ?"

"நல்லது, நான் எனது பெற்றோர் இருக்கும் வரை உதவி இருக்கிறேன், அது போல் எனக்கு முடியவில்லை என்றால் என்மகன்கள் உதவுவார்கள், தற்போதைக்கு என்னால் வீட்டில் சும்மாவும் இருக்க முடியாது, கைகால்கள் நன்றாக இருக்கும் வரை யாரையும் எதிர்பார்காது உழைப்பில் சாப்பிடுவதுதான் எனக்கும் மகிழ்ச்சி" என்றார்

"உங்களுக்கு 60 வயது ஆகிறது என்கிறீர்கள், கடந்து வந்த வாழ்க்கை உங்களுக்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்ததா ?"

"வெல், ஆடிட்டிங் கம்பெணி மற்றும் பேங்கில் 58 வரை வேலை செய்தேன், எனது மகன்களை நன்கு படிக்க வைத்தேன், எனது பெற்றோர்களுக்கு உதவி இருக்கிறேன், எனது கடமைகளை சரியாக செய்தேன், ஓரளவு சேமிப்பும் இருக்கிறது, எனது வாழ்க்கையில் பொருள் நிறைந்ததாகவே நினைக்கிறேன். எனது வாழ்க்கை மகிழ்ச்சியாகத்தான் இருந்தது, தற்போதும் இருக்கிறது" என்றார்.

பொதுவாக நம் இந்தியர்களுக்கு, தாங்கள் தான் உலகத்துக்கே பண்பாடு கலாச்சாரம் சொல்லிக் கொடுப்பவர்கள் என்ற நினைப்பு உண்டு, வெளிநாட்டுக்காரர்கள் எல்லோரும் பொறுப்பற்றவர்களாவும், சுயநலத்தில் வாழ்பவர்களாகவும் நினைத்துக் கொள்கிறார்கள். இல்லறம் என்ற அமைப்பின் மீது நம்பிக்கையுடன் அதை அமைத்துக் கொண்டவர்களில் 90 விழுக்காட்டினர் எந்த நாட்டினராக இருந்தாலும் பொறுப்பாகவும் மகிழ்வுடனும் வாழ்கிறார்கள்.

கடமைகளை சரியாக செய்துவிட்டால் ஆணோ பெண்னோ 60 வயதில் கூட மகிழ்வுடனும், மேலும் முழு மனநிறைவுடன் இருப்பார்கள். அதைச் செய்யத் தவறியவர்களும், வாரிசுகளால் கவனிக்கப்படாதவர்களும் முதுமையில் மனவருத்தமும், வாழ்ந்த / வாழும் வாழ்கையின் மீது வருத்தமும் இருக்கும்.

ஒருவர் தனது கடமைகளை சரிவர செய்திருந்தால், கண்டிப்பாக அவர் ஓய்வடையும் போது மகிழ்ச்சி இருக்கிறதோ இல்லையே மனநிம்மதியும், முழுமையான வாழ்க்கை வாழ்ந்ததற்கான மனநிறைவும் இருக்கும்.

தொடர்புடைய மற்றொரு சுட்டி மரணத்தை கொண்டாட முடியுமா ?